Het verhaal van Jolien, de vrouw achter het stuur

Bij TVH Equipment is Jolien Jonckheere (35) onze enige vrouwelijke chauffeur. Al een jaar lang levert en haalt ze machines op in alle hoeken van Vlaanderen. Soms zelfs tot in Wallonië of Noord-Frankrijk en dat doet ze steevast met haar twee hondjes in de cabine. “Ik heb vijf jaar niet gereden, maar ik miste het zó hard dat ik gewoon opnieuw ben begonnen,” vertelt ze.

Van dierenzorg naar de transportsector

Dat Jolien ooit chauffeur zou worden, stond nochtans niet in de sterren geschreven. Ze studeerde dierenzorg, maar merkte al snel dat daar weinig toekomst in zat. Wat wél bleef hangen: de ritten met haar nonkel, die vrachtwagenchauffeur was. “Ik ging vaak mee met hem. Zo kreeg ik de smaak te pakken,” zegt ze. Op haar zestiende startte ze de chauffeursopleiding in Kortrijk : een opleiding van twee jaar met een specialisatiejaar, vooral gericht op stage en administratieve kennis.

Jolien werkt voor TVH Equipment in onderaanneming via LDM Transport. Mijn vriend die al voor LDM reed én regelmatig voor TVH Equipment hoogwerkers vervoerde, nam haar vroeger soms mee op zijn ritten. “Dat sprak me énorm aan,” vertelt ze. “Voorheen werkte ik in het frigotransport, maar daar deed ik veel hetzelfde en moest ik vooral wachten. Bij TVH Equipment is elke dag anders. Je moet creatief denken: waar kan ik draaien? Hoe raak ik in dat smalle straatje? Waar zet ik mijn camion veilig?” De variatie is enorm: van rustige landbouwwegen tot druk stadsverkeer met tramsporen, van smalle steegjes tot werven waar je de machine eerst moet gaan zoeken. “Ik heb het graag uitdagend,” zegt ze duidelijk. En precies die combinatie van uitdaging, afwisseling en verantwoordelijkheid was voor mij dé reden om via LDM voor TVH Equipment te gaan rijden.”

Eén vrouw in een mannenwereld 

“Toen ik startte, had het team een soort afwachtende houding. Je ziet ze denken: hoe lang houdt ze dit vol?” vertelt Jolien. “Maar ik heb altijd respect en hulp gekregen. Het is een toffe bende.” Ze voelt zich intussen volledig opgenomen. En ja, mensen reageren soms wanneer ze haar bezig zien. “In de stad stoppen ze soms, kijken ze en steken ze hun duim op. Ik krijg veel positieve reacties. Vroeger, toen ik 19 was, vroegen sommigen wel eens ‘waar is je papa?’,” zegt ze, “maar nu gebeurt dat niet meer.” Bewijzen dat ze haar job aankan? Dat moest ze vooral in het begin. “Maar dat geldt voor iedereen. Eens ze zien hoe je werkt, volgt respect vanzelf.”

Wanneer we vragen of vrouwen specifieke sterktes hebben als chauffeur, blijft Jolien nuchter. “Ik denk niet dat dat geslachtsgebonden is. Iedereen heeft zijn eigen talenten. Ik ben wel heel erg gesteld op een propere cabine en een verzorgde vrachtwagen, dat vind ik echt belangrijk. Maar eerlijk? Mijn mannelijke collega’s doen dat evengoed. Daar moeten ze niet voor onderdoen.” 

Uitdagingen en kleine geluksmomentjes

Drukke steden blijven pittig. Mensen staan soms té dicht in de buurt wanneer ze een machine op de vrachtwagen rijdt, gewoon omdat ze niet aan het gewicht en de draaicirkel denken. In Sluis moest ze door de winkelstraat: “Dan besef je hoe alert je moet blijven. Vroeger had ik meer stress. Nu weet ik: opjagen helpt toch niet.” Een nachtlevering in Roubaix herinnert haar aan het onverwachte van de job, toen een zwerver haar bleef observeren: “Er gebeurde niets, maar je beseft dat het ook anders had gekund.” En dan zijn er de geluksmomentjes: “Vanmorgen nog. Smal baantje, toch gelukt. Foto genomen en naar mijn vriend gestuurd. Dat geeft mij voldoening.”

Onlangs reed ze twee dagen met een dieplader terwijl haar eigen camion in herstelling was. “Grotere machines, meer puzzelen om de machines op de vrachtwagen te laden. Soms denk je ‘dit lukt nooit’  en dan lukt het toch. Dat geeft echt een zalig gevoel.” 

Jolien heeft een administratieve job geprobeerd na een fysieke overbelasting bij een voorgaande job. Een mooie job, met veel doorgroeimogelijkheden zelfs, maar ik werd gek tussen vier muren,” vertelt ze. Die periode deed haar vooral beseffen wat ze écht miste: de vrijheid, de afwisseling en het onderweg zijn. “Ik heb niet veel nodig: ik ben tevreden met mijn job en mijn fotografie. Technisch wil ik wel nog sterker worden: “Als een machine niet start, wil ik sneller zelf kunnen inschatten wat er scheelt. Je kan altijd de technische dienst bellen, maar ik leer graag bij.”

Haar boodschap voor andere vrouwen

“Het is een harde job,” legt Jolien uit. “Je moet vroeg opstaan, mijn wekker gaat om 2 uur ’s nachts en je maakt lange dagen. Tegen ’s avonds ben ik echt leeg. Voor mij zou dat niet te combineren zijn met kinderen, want je moet er volledig kunnen staan, zowel thuis als op het werk.”

Ze benadrukt dat dit niet gaat over man of vrouw, maar over het totaalpakket dat de job vraagt: “Je moet tegen het ritme kunnen, tegen de drukte van het verkeer, tegen onverwachte situaties. Je moet jezelf kunnen kalm houden als het moeilijk wordt, en blijven nadenken wanneer je in een smalle straat of drukke stad staat. Niet iedereen is daarvoor gemaakt, of je nu man bent of vrouw. Ik vind er net mijn energie en voldoening in.”

Toen ze begon te rijden, zag je amper vrouwen in het vak. Nu worden het er steeds meer. “Maar bij TVH Equipment ben ik nog altijd de enige,” lacht ze.